Eigenwijze wijsheid!
Waarom weten we het altijd zo goed voor een ander. Ik zie zoveel sites en Facebook plaatjes die aangeven hoe we om zouden kunnen gaan met situaties of wat we beter zouden kunnen denken. Coaches rijzen de pan uit. Via Webinars of gratis e-books krijgen we enorm veel kennis, tools en handvaten aangereikt zodat we succes kunnen boeken. Een succesvol leven kunnen gaan leiden.
Wat maakt dan dat we het elkaar nog steeds uit moeten leggen? Intussen heb ik geleerd dat ieder mens de wijsheid in pacht heeft. Dat we allen beschikken over een ongekend potentieel. Waarom kunnen we het dan niet domweg gewoon uit onszelf toveren?
Dan kom ik op het volgende. Het is zo vaak dat wanneer ik met vriendinnen of vrienden in gesprek raak dat ik besef dat ik een soort spiegel voor me heb. Laatst tijdens een crisis in mijn relatie beschuldigde ik mijn man er nog van dat hij beter moest communiceren. Intussen ben ik er zo van overtuigd dat wanneer ik dingen tegen een ander zeg dat ik eerst ook eens naar mezelf moet kijken. Je kent dat wel dat gezegde: als je wijst naar iemand wijzen er zeker drie vingers terug naar jou. En ja ik moest ook toegeven dat ook ik voor een groot stuk uitgedaagd werd om beter te communiceren.
Daarom zou ik stellen: Ook jij weet het zelf al verdomde goed! Durf naar jezelf te kijken en durf op jouw wijsheid te vertrouwen.
Waar is het vertrouwen in onszelf? Waarom zo gericht op de buitenwereld. Komt het doordat je als kind van je ouders, je opvoeders en de buitenwereld leerde hoe je moeste leven?
Wanneer mag of kun je dan zelf gaan bepalen wat goed voor je is? Tijdens de pubertijd beginnen we met met stappen zetten tegen het beter weten van de buitenwereld. Zijn we dat intussen weer verleerd en laten we het nog steeds afhangen van de buitenwereld?
Volg je gevoel, volg je hart wordt er zo zaak gezegd. Maar door tijdens onze jonge jaren zoveel met ons hoofd te moeten doen, ons IQ moet immers groeien, zijn we het spoor naar ons gevoel misschien wel bijster geraakt. Of hebben vervelende of traumatische ervaringen ons de weg naar het gevoel geblokkeerd? En toch zit daar de sleutel naar mijn idee. Jouw gevoel als kompas naar jouw wijsheid. 
Jouw levenswijsheid… Is het de levenservaring die ons wijzer maakt? Wijsheid komt met de jaren. Hoe ouder we worden des te minder we ons aantrekken van de buitenwereld. Dan weten we wel beter! Meer en meer komt ons hoofd in balans met ons gevoel.
Maar waarom niet eerder beginnen met je eigenwijsheid!
Yes you can, Yes you know!

Tijd en ruimte…

Ik ontwaak op een bedje op curacao . Het is 06.54 uur volgens de tijd op mijn telefoon. Aan de andere kant van de oceaan bereiken mijn vrienden en familie bijna het middaguur. Misschien bereiden ze al een heerlijke lunch voor. Dan bedenk ik me terwijl ik felicitaties voor een jarige op Facebook lees dat leeftijd wel een speciaal en relatief begrip is. Tel je alleen de jaren, dan kom je bijna nooit boven de 100 uit. Maar wanneer je momenten rekent dat je voelde dat je leefde en het leven beleefde dan wordt het bijna ontelbaar …
Dan zijn we al snel miljonair.

Wanneer je in de 12 uur dat je wakker bent ( meestal wel meer) per dag 1 moment hebt dat je voelt dat je bestaat, maakt je dat al snel een miljonair!
Ik 48x365x12x60= dik 12 miljoen!

Wat is tijd en ruimte.. Wat is leeftijd. Het hangt af van hoe je ermee omgaat.

Ik ga ervoor; pluk één moment per minuut en voel je miljonair!
Good luck!

Stilstaan is niet niets doen!

Leven in een wereld waar snellere deeltjes gevonden worden dan het licht. Sinds enkele jaren ben ik teruggeworpen, althans zo voelt het, naar een soort stilstand. Geen werk meer. Wat moet ik nu, dacht ik…. ik zocht de oplossing in mijn hoofd. Wie ben ik nu, wat kan ik nu?

Mijn hoofd stuurde zo ongeveer al mijn handelen. Mijn hoofd speelde mijn hele leven al de baas. Mooi want zo overleefde ik pijnlijke momenten, ik schonk domweg geen tijd aan mijn gevoel. Ik leefde goed, ja zelfs soms met mijn hoofd in de wolken.

Tot op die ene keer dat ik arbeidsongeschikt werd, geen werk meer. Ik ging weer iets anders studeren want zo voedde ik mijn hoofd. Ja, dat klopte, dat kende ik. Steeds meer voedsel voor mijn hoofd. Toch ging mijn gevoel meer en meer om  aandacht vragen. Eerst nog bedacht ik dat ik stil moest staan bij mijn gevoel. Daar begon het mee. Ik leerde af en toe te luisteren naar mijn gevoel. Maar wat moest ik ermee, wat kon ik ermee? Ik had werkelijk geen idee. 

Nu jaren later merk ik dat mijn mindset nog steeds de overhand heeft als het gaat om het sturen van mijn leven. Jeetje…. wat ongelofelijk sterk is die programmaknop.

Maar ik word me ook steeds bewuster van de power van mijn mindset. Ik word geraakt als ik weer eens tijdens een of andere cursus een confrontatie heb met mijn spiegelbeeld!…Ineens worden dingen weer helder.

Ik stop met denken….ervaar…..VOEL…. dan pas kan ik integreren…..Wat ben ik blij dat er in die stilte een nieuwe stem geboren wordt! DE stem van het gevoel!

Zaadjes ontkiemen …..wacht maar tot de bloei!

Hallo,

Dit is mijn eerste blog.

Er gaat nog een hele wereld schuil achter wordpress. Nog veel te ontdekken. Over een tijdje wanneer ik iets meer inzicht heb over het wel en wee van deze manier van delen, kom ik bij je terug. Dan verschijnt er pas echt een verhaal. Nu eerst aan de interne ontdekkingsreis werken.